Öyle bayram coşkusu yaşayan biri değilim ben. Küçükken de bayram ziyaretlerini, el öpmeleri, elime para sıkıştırılmasını falan sevemedim hiç. Ben bayramların bi tek çikolatasını sevdim. Evimizde çok güzel çikolatalar olur, güzel tabaklara yerleştirilir, masaya bırakılırdı. O manzara hep hoşuma gitti. Çaktırmadan çaktırmadan bi tane alır cebime koyar odama koşar orda yerdim o çikolatayı. Neden bu kadar gizli gizli yapardım bilmem ama işin heyecanı oradaydı.
Daha önce de bahsetmiştim ben akrabalarımdan uzak büyüdüm hep. Kardeşim de yok. Sessizliğe sakinliğe alışığım o yüzden. Babam bayramlarda genelde çalışırdı. O yüzden bayram kültürüm de olmadı hiç.
Bu son yıllarda yeni yeni memleketimize gidip insan kalabalığına karışıyoruz. El falan öpüyorum, öyle yani..
Bayramın ilk günü, yani dün oluyor bu, yine şehir dışındaydım. Akrabalarımızla birlikte geçirdik ilk günü. Hoş.. pek bayram havası yoktu, herkes buruktu. Ailemizden iki kişiyi kaybettik bu sene. Cenazeler falan bisürü olay oldu. İnsanlar yaslı bir bayram olduğunu söyledi hep. Annem fazla makyaj yapıp süslenmedi. "Eh.. bu bayram da böyle bi bayram" benzeri cümleleri işittim her odada.
Neden bilmem bu konuda hep sakindim. Başta ne hissediceğimi bilemedim. İlk kez böyle bir haber almıştım. Ardından, iki ay sonra, ananemin ölüm haberini aldım. Orda herkesten küçüktüm belki, ama onların elini tutan onlara sarılan ben oldum. Neden kabul edemiyorlar ölümü?
Ölüm de hayatın bir parçası diyor Forrest Gump'ta yaşlı kadın. Tabii ki de öyle.. Ama ne yazık ki anılarımız, yaşanmışlıklarımız bize oyun oynuyor ve bunu görmemek için kabul etmemek için her şeyi yapıyor.
Ben kabul ettim. Kabul ettim ve yaşamaya devam ettim.
Maşallah iyice serpilmiş dedi teyzeler bana. Gelinlik kız olmuşsun dediler. Duramadım, tutamadım kendimi muhalefet oldum koca koca teyzelere. Anlam veremediler.
Bugün evime geldim. Uyudum dinlendim güzelce. Bilgisayarımı müziğimi açtım, kitabımı okudum. Bir film seçtim, izledim.
Eh.. Bu bayram da böyle bi bayram işte
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
bayramlarda bizimkiler hep para verierlerdi. çocuklar dediğimiz dışardan sevimli görününen fakat özlerinde dünyanın en gizli örgütlerinden biri olan bu kavram da bizimkilerin para verdiğini haber alır almaz bunu her tarafa yayar ve tüm çocuklar bizim eve el öpmeye gelirlerdi. taa bloklardan filan. bloklar bizim orda uzak demek. neyse ben de uyuz olurdum, enayimiz lan, biz veriyoruz bana kimse vermiyo diye. işte bayram benim için bu demek.
YanıtlaSil