BİR YERDE ATOMUN ÇEKİRDEĞİYİM

coming soon.

2010-03-07T21:31:00.002+02:00

hayatıma kocaman tertemiz bir sayfa açabileyim, kendimi bu yeni hayata gerektiği gibi hazırlayabileyim diye şu an yaşamış olduğum hayatta büyük fedakarlıklar yapıyorum. işte bu blog da bunlardan biri. öyle özledim ki yazmayı... eğer beni takip eden birileri varsa onları hayal kırıklığına uğrattığım için çok üzgünüm. ama gelicem; az kaldı, çok az...

bayramınikincigününüüçüncügünebağlayangece.

2009-09-22T01:32:00.002+03:00

Öyle bayram coşkusu yaşayan biri değilim ben. Küçükken de bayram ziyaretlerini, el öpmeleri, elime para sıkıştırılmasını falan sevemedim hiç. Ben bayramların bi tek çikolatasını sevdim. Evimizde çok güzel çikolatalar olur, güzel tabaklara yerleştirilir, masaya bırakılırdı. O manzara hep hoşuma gitti. Çaktırmadan çaktırmadan bi tane alır cebime koyar odama koşar orda yerdim o çikolatayı. Neden bu kadar gizli gizli yapardım bilmem ama işin heyecanı oradaydı.

Daha önce de bahsetmiştim ben akrabalarımdan uzak büyüdüm hep. Kardeşim de yok. Sessizliğe sakinliğe alışığım o yüzden. Babam bayramlarda genelde çalışırdı. O yüzden bayram kültürüm de olmadı hiç.

Bu son yıllarda yeni yeni memleketimize gidip insan kalabalığına karışıyoruz. El falan öpüyorum, öyle yani..

Bayramın ilk günü, yani dün oluyor bu, yine şehir dışındaydım. Akrabalarımızla birlikte geçirdik ilk günü. Hoş.. pek bayram havası yoktu, herkes buruktu. Ailemizden iki kişiyi kaybettik bu sene. Cenazeler falan bisürü olay oldu. İnsanlar yaslı bir bayram olduğunu söyledi hep. Annem fazla makyaj yapıp süslenmedi. "Eh.. bu bayram da böyle bi bayram" benzeri cümleleri işittim her odada.

Neden bilmem bu konuda hep sakindim. Başta ne hissediceğimi bilemedim. İlk kez böyle bir haber almıştım. Ardından, iki ay sonra, ananemin ölüm haberini aldım. Orda herkesten küçüktüm belki, ama onların elini tutan onlara sarılan ben oldum. Neden kabul edemiyorlar ölümü?
Ölüm de hayatın bir parçası diyor Forrest Gump'ta yaşlı kadın. Tabii ki de öyle.. Ama ne yazık ki anılarımız, yaşanmışlıklarımız bize oyun oynuyor ve bunu görmemek için kabul etmemek için her şeyi yapıyor.
Ben kabul ettim. Kabul ettim ve yaşamaya devam ettim.

Maşallah iyice serpilmiş dedi teyzeler bana. Gelinlik kız olmuşsun dediler. Duramadım, tutamadım kendimi muhalefet oldum koca koca teyzelere. Anlam veremediler.

Bugün evime geldim. Uyudum dinlendim güzelce. Bilgisayarımı müziğimi açtım, kitabımı okudum. Bir film seçtim, izledim.

Eh.. Bu bayram da böyle bi bayram işte

ne biçim.

2009-09-13T02:00:00.005+03:00

Her taraf sel falan. Ne biçim bişey bu böyle. İnsanlar ölüyor. İnsanlar ölürken diğer insanlar ceplerindeki bozuklukları ceplerine koyup sakal sıvazlıyor. Birileri açılım diyor birileri borç. Ayrıca Cem Garipoğlu yakalandı mı yakalanmadı mı? Tüm dünya Türkiye'yi konuşuyor. Ne biçim bişey bu böyle. Anlamadım ben. Zaten Bekir Coşkun da Haber Türk Gazetesi'ne geçmiş.

Dağılıyorum. Her şey değişiyor.

Bir süredir içimde yaşıyorum. Ağzımdan burnumdan Hazallar fışkırmıyor. Az uyuym dedim yani. Kendimle yalnız kalayım falan. Bilgisayarımdan radyasyonumdan uzaklaşayım. Kendime yöneliyim, hedeflerime falan. Tazelenip geleyim. Yok olmuyor.

İnsanlar bana sırt çeviriyor. Ben insanlara sırt çeviriyorum. Kötü rüyalar görüyorum. Aşık oluyorum. Bunalıma giriyorum. Hasta oluyorum. Yok yok olmuyor. Ben kesinlikle yalnız kalamıyorum kendimle.

Bu ne biçim bişey böyle.

uzun bunalımlı bir sürecin ardından hazal yeniden blogspotta.

2009-08-29T12:10:00.004+03:00

sabit bakışlar hafif müzikler eşliğinde geçen uzun geceler, karar verme çabaları, zor gelen buluşmalar, sorgulamalar ve daha bir çok zorlu aşamadan geçtiğime inanıyorum. ama artık biliyorum, doğru kararı verdim ben.

şimdi sevgili okuyucularım söyleyin bana,

insanoğlunun çözemeyeceği bir şey var mıdır bu dünyada, aklımız fikrimiz yerinde olduğu sürece.
tüm bunlardan kendime çıkardığım bir ders varsa o da şu
hiçbir şey zor değildir, yeter ki siz duvardan atlayabileceğinize inanın.

heyy! ben geldiim

2009-07-28T13:04:00.004+03:00

Evet arkadaşlar tatilimi bitirmiş, evime dönmüş, bir kitabı yarılamış bulunmaktayım. Ama nedense buraya yazmak hiç içimden gelmedi. Öyle kötü düşünmeyin daha 2 gün oldu eve döneli. Ama ne biliyim işte. Açtım blog sayfamı oyh dedim kapattım. Arada herkese oluyordur umarım. Ben 2 gün bloguma küstüm, işin özeti bu. Ama mevzu bu değil tabii. Hem üstelik her şey tatlıya bağlanmış durumda. Ben yine bir yerlerde bir atomun çekirdeği olarak hayatıma ve buraya yazmaya devam ediyorum :)
Ne kadar şımarttım blogumu değil mi :) Bloglar şımarsın, tuuçe de berkeden ayrılsın. diye de kendimle dalga geçiyim bari.

Kötü bir tatil geçirmedim. Epey gezdim hatta. İstediğim gibi zayıflayamadım üstüne kilo bile aldım :D Ama olsun bunu artık sorun etmiyorum. Anladım ki ben kilolu bir insan değilmişim. İhtiyacım olan sadece kendime dikkat etmemmiş. Hep güzelce bronzlaşmayı hayal etmişimdir ama bu tatilde onu da önemsemedim. Nerede gölge varsa şortumu giyip oralara sindim ve güzeeel öğle uykuları çektim. Şort şeklinde bronzlaştım hatta onu da umursamadım :D

Hayatımla ilgili kararlar aldım, kendimi ilerde nasıl görmek istediğim konusunda kesin yargılara vardım. Zengin olmaya karar verdim mesela. Evlenmemeye. Bunun gibi şeyler. Tabii nasıl zengin olacağımın planları da hazır kafamda ama bunu size söylemeyeceğim.

Sonracıımaaa... Yıllardır hayatına platonik dahil hiçbir aşk girmemiş bir insan olarak şu ara zor günler geçiriyorum. Birkaç kez bahsetmiştim, bir erkek arkadaşım vardı. Bir süredir ondan uzağım, uzak derken kilometre anlamında uzak. Sadece telefonla görüşebiliyorduk. Şimdi onun gelmesine 2 hafta kaldı. Fakat ben onu bu kadar beklerken, bir gece kafamda bişeyler yaşadım. Hep yanımda olan bir insan vardı. Birden ona aşkla bakmaya başladım, evet aşk.. Uzun süredir tatmadığım, kendi erkek arkadaşıma bile beslemediğim bir tutukuyla koştum ona. Onu ve kendimi asla yanyana düşünemezdim. Çünkü onun da böyle bir şey düşüneceğine ihtimal veremezdim. Bizim ilişkimiz herkesten farklıydı. Kusursuz bir uyum içinde yürüyen tatlı bir dostluğumuz vardı. Öyle ki kendi erkek arkadaşımı bile kıskandıran bir dostluk.. Artık o kadar masum değil, ya da hiç olmadığı kadar masum.. Her ne olursa olsun ben o gece yanlış demiyorum, yasak bir şeyler yaptım; onu düşledim..

Daha önce birkaç kez daha yaptığım gibi..

Suçluluk hissediyorum. Ne ona karşı koyabiliyorum ne erkek arkadaşımı bırakıp gidebiliyorum. Anlayacağınız zor günler geçiriyorum.

Kendime tekrarladığım şu: Ben kötü bir kız değilim. Ben kötü bir kız değilim. Ben kötü bir kız değilim.
..
Ben yalnızca bir kez olsun kontrolü bırakıp kalbinin sesini dinleyen bir kızım. Rüzgar nereye savurursa...

"Bırak aksın" dedi bana "Düşünme.." ve "Korkma, sarıl bana." "Bu gece bizim gecemiz, bu gece beni sevdiğini biliyorum ve bu gece seni sevdiğimi gizlice taşımak zorunda değilim artık." "Çok seviyorum seni ve inan ne sabahın ne de başka bir şeyin önemi var"
..
Meleğin kollarında bir geceydi, o kadar masumdu ki.. karşı koyamazdım.

Başıma neler gelicek bilmiyorum.

Bir yerde kapısını tutkuyla çaldığım ve beni büyük aşkla karşılayan bir adam. Hiçbir beklentisi olmayan, sevgilimin adını ağzına bile almayan, sadece onu sevmemi bekleyen...
Başka bir yerde bana kavuşacağı yeniden sarılacağı günü bekleyen özlemle dolu bir başka adam.
Ve bu iki çizgi arasında kalmış, iradesine yenik düşmüş ne yapacağını bilmeyen bir kız.

Tanrım..

.

kilo veremeden yaz geldi. hadi baaalım:p

2009-07-10T13:37:00.002+03:00

Sanırım 2 hafta kadar bir süre yazamayacağım arkadaşlarım. Tatile çıktım. Bilgisayarım yanımda, belki internet bulur da yazarsam diye. Bakalım artık yazabilirsem yazıcam. Kendimden mahrum etmiycem sizleri :p (İnsan tatile çıkınca kendini dünyanın merkezi zannetmeye başlıyor, geçer üzülmeyin)
Hepiniz kendinize çok çok iyi bakın.
Hadi,
Öptüm sizi canlarım!

elma dilimli patates istiyorum. tüm beceriksizliğim ve de bozuk fırınıma rağmen şimdi deniycem. Sizi bu konudaki gelişmelerden haberdar ederim.

2009-07-05T16:38:00.007+03:00

Bunalımlıyım zaten iki gündür yine yemeğe verdim kendimi.
Benim için çok özel biri var. Yani erkek arkadaş gibi değil. Dost. Ama o kadar farklı seviyorum ki.. Çok değişik.. Hiç böyle biri girmemişti hayatıma. En derinlere sadece kendime saklamışım gibi onu. Başka kimse bilemez sevemezmiş gibi. O benim için özel olduğundan kendimi de ona özel yapmışım. Kaptırmışız kendimizi. Hayır, yanlış anlamayın. Burada yaşanan her şey çok masum, çok doğal, çok saf, çok güzel. Böyle anlatınca yapaylık uyandırıyor akıllarda ama öyle değil.. Her anımı paylaştığım, bir şey olduğunda ilk ona koştuğum bir dost. Bana sevmeyi öğretebilmiş bir dost. Belki de onu bu kadar özel kılan budur. Kimse kendisini saf bir sevgiyle tanıştıranı unutamaz değil mi? Ve şimdi onunla aramın bozuk olmasına dayanamıyorum. Budnan önce çok şey yaşadık, çok zorluklar atlattık. Ama atlattık, bitti, üstesinden geldik. Bu sefer korkuyorum ama.. Çözülemeyecek bir mesele değil oysa ki, ama ben korkuyorum işte. Kötü hisler var içimde. Dürtsen ağlarım belki. Öyle bir tuhafım.

Ve ayrıca kafamın almadığı şey, her nedense ona ihanet ediyormuşum gibi hissediyorum. Bunun nedenini bilmiyorum. Onu teselli edebilmem, kendime inandırabilmem, içini rahatlatabilmem için önce ben kendime gelmeliyim. Kendi sorularımın yanıtını bulmalıyım. Sanırım bir süre ondan uzak yaşamayı öğrenmem gerekicek.

Pörf!

this never happened before

2009-07-03T11:26:00.005+03:00

sabaha karşı serin bir havada balkonunuzda otururken karşınızda denizi izleyip hatta belki şarabınızı yudumlarken dinlemeniz gereken şarkı. Sözleri, müziği, yoğunluğu, paul mccartney in muhteşem sesi.. ürperiyorum.. bu şarkı yolda olmak gibi bir şey.. bir umut.. birkaç damla mutluluk..

i'm very sure, this never happened to me before
i met you and i'm sure

this never happened before..

* aynı zamanda the lake house filminde duyduğumuz sözleriyle filme çok yakışan bir parça olmayı başarmıştır.

diyorum ki

2009-07-03T11:16:00.003+03:00

Bi dünya falan bulayım, google earth de olur, döndüreyim şöyle bir nerde durucaksa oraya gideyim. Hep bunu yapmak istemiştim. Her şeyi unutup yeni bir hayat kurasım var. Geç kalmış değilim. Bu da tek tesellim zaten. Yapıcam bunu. Belki bu kadar fantastik metotlarla değil ama yapıcam. Oley.

bilgisayarım bozulmuş gibi yapıp beni kandırıyor.

2009-06-27T14:48:00.005+03:00

Havalar çok sıcak şu günlerde. İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Yapmıyorum da zaten. Hem tüm yapacaklarım için zaman da bulamıyorum. Şimdi böyle diyince çok meşgul bi insanmışım izlenimi veriyorum ama doğrusunu söylemek gerekirse bütün gün oturuyorum. Otururken çeşitli eylemler yapıyorum ama. Mesela televizyon seyrediyorum, uyuyorum (evet otururken uyumaya başladım yalan değil), bu aralar bütün tarifeler sms kampanyası yapıyor ve ben de katıldım bu furyaya durmadan mesajlaşıyorum sağ baş parmağım nasırlaştı (evet bunu da uydurmuyorum) sonra bi bakıyorum ki akşam olmuş. Ben oturduğum yerde koltuğu göçertmişim popomun izi çıkmış falan. Hani spor yapıcam dedim ya yapmadım. Böyle de açık sözlüyüm hani. Ne yalan söyliyim zor geldi erken kalkmak. Onun yerine arada evde mekik falan çekiyorum koridordan geçerken koşuyorum falan öyle kendimi affettiriyorum kendime.
Ayrıca bilgisayarıma olağanüstü şeyler oluyor. Bilgisayardan anlayan biri bu yazıyı okuyorsa lütfen pencereyi kapatmayıp az daha okusun. Belki anlar bizim kızın derdini. (kızım diyorum ona çünkü bilgisayarım pembe ihi) (pembe olmasının hikayesi de çok acayip, kargoda yanlışlıkla istediğimiz modelin pembesini getirmişler babam kendi için almıştı ama ben üstüne kondum hoş oldu yani) (neyse çok konuştum)

Ne diyordum? Evet bilgisayar.. Böyle ben gayet normal internet aleminde sörf yapar iken bilgisayarım şak diye kapanıveriyor. Şarjı bittiğinde kapandığı gibi. Ama sonra bi daha açamıyorum. Servise gönderdim bana bilgisayarımın şifresini sordular. Nası yani dedim açabildiniz mi? Eveet.. dediler. Nası açtınız diye sordum düğmesine bastık açıldı dediler. Anlayamadım. Ben de getirdim bilgisayarımı tekrar. Sonracıııma geçen gün yine tam bilgisayarımın şifresini girerken kapanıverdi aniden. Ben de hiiiçç panik yapmadım. 3-5 gün bekledim. Bugün düğmeye bastım açıldı vallahi. Anlayamadım ben bu işi.

Yani demek istediğim sevgili okuyucularım içim geçti benim şu aralar. Hava çok sıcak. Spor yapasım gelmiyor. Bilgisayarım benimle oyun oynuyor. Tatile gidemedim hala. Sevgilim çok uzakta. Micheal Jackson öldü. Falan filan.

Tembel insan oldum blog. Huysuz insan oldum.

ma lips layk şugaağğğğ

2009-06-22T09:08:00.005+03:00

Ben bu aralar pek bi "kop kop" insan oldum. Radio Virgin dinliyorum fazla fazla, ondan mıdır nedir artık. Belki de yaz var burda, ondandır.

MTV'yi açıyorum karşıma Britney Spears çıkıyor ve "hah ha hi hi hah ha hoh" diye şarkı söylüyor ben de eğleniyorum. (Yallah kelimesinden tiksiniyorum, aklıma gelmişken söyleyeyim dedim)

Ben burdan şunu anladım ki insanın müzik tarzı diye bir şey yokmuş. Bu müzik tarzı dediğimiz şey zamanla değişime uğrayabilen bir şey çünkü. Ruh halimizden kaynaklanan bir durum olsa gerek.
Hani favori isimleri vardır insanın. Onlar değişmez falan. Öyledir yani. Müzik zevki vardır mesela ben Blues dinlerim der adam sana, o zaman anlarsın, bu adam Blues dinliyo yaaaaa falan dersin. Öyledir yani anca.

ama gerçi o bile değişebiliyor, hiç belli olmuyor bu işler.

(inanmıycaksınız ama) Ben de Rock Müzik dinlerim mesela. Rock ama böyle Metal değil. Küçükkendi o ergenlik dönemindeydi yabancı grupları ilk tanıdığım zamanlardı. Artık kafam almıyor yaşlandım. Ben daha bir Progressive daha bir 70 lerden 80 lerden takılan biriyim. Daha bir Genesis daha bir Beatles daha bir Pink Floyd'um.. Bazen biraz Tool, biraz Dream Theatre.. Bazen de Lacuna Coil, Epica, Anathema'yımdır.. Böyle gidip gelirim ben de. Odama poster alacaksam mesela bu isimlerden alırım. Tabii ki koca bir arşivim var şimdi isimlerini saymadıklarım da alınmasınlar artık onları da başka zaman anarım burada.
Ama en azından Müzik ve Hazal başlığı altında incelenebilicek bir açıklama oldu bu. Keşke biraz daha ciddi cümleler kursaymışım da edebi değeri olsaymış deneme falan olsaymış. Neyse artık.

The Beatles'ımı da anıp günah çıkardıktan sonra huzurlarınızda içimde duramayıp dışarı kaçan şu parçayı takdim etmek istiyorum size:

dedim ama Grooveshark'ım yapım aşamasında falanmış sanırım. Şimdi gördüm. (widget için kullanıyordum tavsiye ederim size de) Ara sıra oluyor böyle. Bir-iki günde geçiyor hemen. O kadar güzel haber veriyorlar ki kızamıyorsun bile, bakınız:

Rom nom rom nom.. Çok tatlı yaaaa:)
Bear with us!

* site düzeldiğinde şarkıları ekleyeceğim
.

kimi sevsem sensin hayret in misin cin misin anlamıyorum

2009-06-11T11:19:00.008+03:00

Sevgilim..
Yine sana geldim. Ben geldim sevgilim. Sana geldim.
Kokun, sıcaklığın beni kendine çekti.
Usul usul..
Ellerim sana geldi, seni buldu. Başka bir el olamazdı zaten parmaklarım arasında dolanan.
Tenimiz birbirini buldu, sıkıca sarıldı öylece.. Ayrılamazdı bir daha.. Çünkü Senin tenindi beni anlayan. Ve benim tenimdi seni mutlu eden.
Gözlerin.. Gözlerine bakmayı, gözlerinin en derinine bakmayı ne çok özlemişim.
Ellerini saçlarımda gezdirmenin bana verdiği huzuru
Küçük küçük öpmeyi seni ne çok özlemişim..
Usul usul..
Her şey usulca oldu.
Bir tek sen vardın ellerin vardı gözlerin
ve bir de ben
kocaman kalplerimiz
ve bizim şarkımız.
Sana geldim sevgilim. Seni bir daha sevmeye geldim.

__________________________________
"nerede ne zaman kaç kere yaşadık

nasıl bir sevdaysa eskitememiş yıllar

bitirdiğimiz herşeye yeniden başladık

dudaklarımızda birbirimizden mısralar"

Attila İLHAN

__________________________________

neden bilmem, bir haftadır bu yazıyı yazmaya çalışıyorum.

çok kez bir şeyler yazdım, olmadı ve sildim.

oysa böyle ne kadar da güzel olmuş.

başka tek bir söze dahi ihtiyacı yokmuş..

bir köpeğim olucak benim.

2009-06-10T00:18:00.016+03:00

Az önce bloglar arasında dolanırken bir blog sahibi köpeğinin ölümünden bahsetmiş. Buraya yazmak isterdim ama şimdi hatırlayamıyorum hangi blog olduğunu. Köpeğinin ismi Maço'ymuş. Küçüklüğünden beri bir çok zorlukla karşı karşıya gelmiş Maço. Kaybolmuş, kaçırılmış, kanlı ishal geçirmiş, kolu kırılmış, kör kalmış, kriz geçirmiş. En sonunda, 15 yıldan sonra, bedeni buna dayanamamış olsa gerek yine bir krizle son nefesini vermiş..

O yazıyı okurken gözyaşlarıma engel olamadım. Öyle bir bağ ki bu.. öyle temiz öyle saf ki.. Karşılık beklemeksizin seven, kendini sevdirmeye çalışan hayvanlar.. Dünyanın en iyi dostları işte onlar..

Küçükken bir muhabbet kuşum vardı. Boncuk'tu adı. Daha sonra bir tane daha geldi. Onunla tanıştığımda biraz daha büyük olduğum için daha orjinal bir isim bulmak istemiştim. Fakat o daha kendi ismiyle tanışamadan öldü. Sürekli kafesin parmaklıklarından dışarı çıkmaya çalışıyordu, çıkıyordu da. Kaç defa kafesini değiştirdim ama o ısrarla deniyordu. En sonunda beyni hasar görmüş. Ellerimde öldü.. Uykusu var sanmıştım.. Kafasını yasladı bana. Usulca gözlerini kapattı ve bir daha açmadı.. Onu arka bahçemize gömmüştük. Daima çiçeklerle süslüydü gömüldüğü yer.
Boncuk ise çok ürkek bir kuştu. Sanırım onu ben korkutuyordum. Çok küçüktüm onu çok seviyordum ve hep kafesine elimi sokuyordum onu sevmeye çalışıyordum. O da hep perde arkasına saklanan bir kuş oldu. Annem bir gün hava alması için balkona çıkarttığında kafesinin kapağını açık unuttuğunu anca onu kafesin tepesinde dururken farketmiş. Sakince yaklaşıp onu tutmak istemiş ama Boncuğum özgürlüğüne doğru yol almış. O gün okuldan eve geldiğimde kafesinin boş olduğunu görünce annem bana sadece sarılmıştı. Saatlerce ağlamıştım. Sokağa çıkıp ona seslenmiştim. Ama duymamıştı beni. Belki de gelmek istemedi kim bilir..

Sonrasında ise bir kedim olmuştu. Bahçemizde mangal yaptığımız bir pazar günüydü onunla tanıştığımızda. Kapımıza gelmişti, kokulardan olsa gerek. O kadar ısrarcıydı ki onun sesinden kendi sesimizi duyamıyorduk. Minicikti oysa. Tıpkı bu resimdeki gibiydi. Aynısıydı. Fakat gözleri daha bi beni seven gözlerdi.
Bu tip mangallarda falan bir hayvan bulmak iyi oluyor, artık yemekleri veriyoruz işe yaramış oluyor. Annem başta bunu bir görev olarak bilip, yemek artıklarını son derece düzenli bir şekilde Duman'a verdi. (Evet yine küçüktüm ve evet bu ismi ona ben koydum.) Duman annemin düzenine hayran kalmış olucak ki karnını doyurmak yetmedi ona, bizimle kalmak istedi hep. O, o kadar güzel bir hayvandı ki annem ve babam itiraz edemedi ona. Kabul ettik..
Onunla günler harika geçiyordu. O hayatımda gördüğüm en muhteşem hayvandı. Çok küçüktü, griydi, farklıydı. Çok duygusaldı, kıskançtı, sırnaşıktı, sevgi doluydu. Onunla ilgilenmediğimde bir köşeye çekilip ağlardı. Babam bana sarılıp beni öptüğünde koşa koşa gelir aramıza girerdi. Sabahları ilk o uyanır miyav miyav uyandırırdı bizi.
Onu daha veterinere falan götürmemiştik. Sanırım annem ve babam, benim aksime onun bu evde kalıcı olmadığını düşünüyorlardı. Bir gün onu severken sırtında bir şey gördüm, anneme gösterdim. O da panik yaptı ve onu bırakmamız gerektiğini söyledi. Anlayamamıştım ama çok korkmuştum. Şimdi düşünüyordum da, olsa olsa kenedir o sırtındaki.. Babam Duman'ı küçük bir kutuya koydu, bir eliyle elimden tuttu. Uzağa gittik. Sonra durduk. Yeşillik bir yere geldik. Babam kutuyu indirdi, Duman'ı çıkardı ve parmaklıkların ardına bıraktı. Sanıyorum okul gibi bir yerdi orası. Duman zaten çok duygusal bir kediydi, neler olduğunu anlıyordu. Gözleri dolu dolu bana baktı ve çevresine bakınmaya başladı. Babam hadi kızım dedi, elimden tuttu. İlerlemeye başladık. Arkama döndüm, beni izliyordu. Düşünsenize gidişimi izliyordu. O gün orada bana o bakışını asla unutmayacağım..
Yıllar geçti. Ben belki de birlikte 1 hafta bile geçirmediğim kedim Duman'ı hala çok özlüyorum. Suçluluk hissediyorum. O benim hayatımda tanıdığım en müthiş hayvandı. Ve onu öylece terketmek bana hala çok dokunuyor..
"Tıpki onun gibi bir kedi daha beslemek istiyorum" diyeceğimi zannediyorlar. Asla yapmam bunu. O her zaman özel kalacak benim için.

Hayvanlarla ilgili daha ilginç bir anımı duymak isterseniz işte bu! 2 hafta süren bayramlı mayramlı bir tatil vardı. Aile dostlarımızdan biri şehir dışına çıkacakları için bu papağanı bize emanet ettiler. İsmi Koko'ydu. (Koko hala hayatta ve benimle yaşıt)
Geçirdiğimiz 2 hafta içinde her gün beni tekrar tekrar şaşırtmayı başardı bu hayvan.

Söylediğim gibi o bizde misafir olarak kaldığı zaman bayram vardı. Kurban Bayramı olsa gerek. Bize misafirler geliyordu tabi. O harika bir ev sahibiydi. Daha zil çalar çalmaz başlıyordu konuşmaya: "Hoşgeldiniz efendim, şöyle oturun, nasılsınız, çocuklar nasıl, hah hah hah hahh.." Ve tüm misafirler şaşkınlık içinde gülmeye başlar. Koko gülmenin ne demek olduğunu biliyordu. En azından herkes gülüyorsa kendisinin de gülmesi gerektiğini düşünüyor, o da Veysel Amca'mızın muhteşem kahkahasıyla gülmeye başlıyordu. Birinin telefonu çaldığında daha telefonu açmadan Koko başlıyordu konuşmaya "Aloo! Ah merhaba. İyiyim teşekkür ederim, sen nasılsın? Hah hah hah haa!" Ve misafirler gideceği vakit Koko misafirleri uğurlar "İyi bayramlar efendim yine bekleriz." Burdan da görüyoruz çok bayramlar görmüş geçirmiş kuşumuz..:) O kadar tatlıydı ki, görmeniz gerekirdi. Balkona çıktığı zaman zevkten dört köşe olurdu. Öyle ki, o koca adam sesiyle, hişştt fıstık senin adın ne, diye seslenip dururdu. Sırf bu yüzden komşumuzun kızı annneeee bi adam bana laf atıp duruyo diye ortalığı ayağa kaldırmıştı. Öyle de edepsizdi Koko. O bizden biri gibiydi. Biz gülerken o da gülerdi, canı sıkılınca şarkı mırıldanırdı, yemek yerken o da isterdi. Gözümüzün içine baka baka hani bana, hani bana diye tekrarlardı. Kıyamazdık verirdik biz de.

Onunla ilgili hiç unutmadığım bir anımı anlatayım size. Onun bulunduğu oda evimizin en sıcak en güneş gören odasıydı. Benim odam da en soğuk odaydı. Malum kış mevsimindeydik. Ben dışarı çıkıcaktım. Evde kimse yoktu ben de üşümemek için kıyafetlerimi Koko'nun bulunduğu odaya götürdüm, orada giyinmek için. Giyinmeye başladığımda Koko'nun bana çok dikkatli baktığını farkettim. "Bakma edepsiz" diye de şaka yaptım. Bana verdiği cevap şu oldu: "Hani bana?" .. İşte ben apar topar odama kaçtım bu sözden sonra. Onu o kadar "birey" olarak görüyorduk yani..

Ve son olarak, tüm bu bayram, tatil merasimi falan bitti. Sabah oldu babam işe gitmek üzere hazırlanıyordu. Babalarımız aynı yerde çalışıyordu Koko'yla. Babam sabah kapıdayken annemle ben ona bay bay öpücüğü verirken Koko'dan tüm o tatil boyunca duymadığımız cümleyi duyduk: "Hayırlı işler babacım, iyi uçuşlar" İşte bu beni en çok şaşırtan oldu. Bu hayvan söylenenleri sadece taklit etmiyor, neyi nerde kullanacağını da biliyordu.

Biliyorum ki o aile Koko'yu kaybedecekleri gün çok üzülücek. Ben bile üzülücem.

Kısa bir süre öncesinde ise bu hayvanlara baktım. "Kırmızı
Yanaklı Su Kaplumbağaları."
Bir arkadaşımıza doğum günü hediyesi olarak bunlardan iki tane almıştık. Hediyeyi vericeğimiz güne kadar ben ilgilendim onlarla. Böyle miniminnacık bir şey olmalarına rağmen dikkat edilmesi gereken o kadar çok şeyleri var ki bu hayvanların.. Hatta itiraf etmeliyim başta korkmuştum bakamayacağım diye. Fakat şimdi düşünüyorum da, gayet iyi bir sütanne olmuşum onlara. Ne olursa olsun onca zamandan sonra yeniden hayvanlarla ilgilenmek bana çok iyi gelmişti. Üstelik şimdi onlardan biri benim adımı taşıyor, keyfim keyf :)

Bugün o yazıyı okuyunca ağladım. Çok ağladım. Sessiz sessiz. Çünkü çok duygulandım. Zaten itiraf etmeliyim ki yalnızlık çeken bir insanım, bu sebeple sık sık böyle duygusal patlamalar geçiriyorum. Bu yalnızlık çevremde kimse olmamasından kaynaklanan bir yalnızlık değil. Hani olur ya insan içinde çekilen yalnızlık, bir his sadece. Daha önce bir yazımda bahsetmiştim, ama sanırım eski blogumda kaldı. Bir kardeşim yok benim ve bunun bitmeyecek bir yalnızlık hissi olduğundan bahsetmiştim. İşte küçükken bu boşluğu evcil hayvanlarla kapatmaya çalıştığımı farkettim. Aslında kötü bir yöntem değil bu. Çünkü hayvanları çok seviyorum fakat ailem ilgilenmek istemiyor. İşte ben de kendime bir dost edineceğim ilerde. Bi büyüyim de:)
İşte resimde gördüğünüz muhteşem hayvan benim olucak. O beni çok sevicek. Ben de onu çok sevicem. Birlikte güzel şeyler yapıcaz.. Ama daha ismine karar vermedim.
Son gözyaşımı da sildikten sonra şimdi uykuya gidebilirim sanırım.

İyi Geceler.!

mesela.

2009-06-09T02:22:00.004+03:00

"Küçük dağları ben yarattım." diyen birine, "Büyük dağları da ben yarattım." desem acaba ne tepki verir.

Yoldan geçen tesbihli bir amca bu durum karşısında "La havle.." diye karşılık verir mi?

.

şeyler.

2009-06-09T01:32:00.003+03:00

Beni Asla Üzmeyecek Şeyler

Erkek meseleleri.
Saçımın başımın dağılması.
Makyajımın bozulması/Makyajsız durmak.
Sevgilimin olmaması.
Herkesin alkol aldığı bir ortamda benim almamam.
Çeşitli hemcinslerim tarafından tuzaklara düşürülmeye çalışılmam.

Beni En Çok Üzen Şeyler

Annemin bana küsmesi.
Çok istediğim filmi izleyememek/kitabı okuyamamak.
Verdiğim sözü tutamamak.
Yemek yapamamak.
Parfüm sıkmadığımı farketmek.
Ekilmek.
Samimiyetsizliği farketmek.
Arkadaş ihanetine uğramak.
Dedikodumun yapıldığını farketmek.

Tahammül Edemediğim/Asla Affetmeyeceğim Şeyler

Yalan.
İhanet.
İkili oyunlar.

Bir İnsanda En Sevdiğim Şeyler

Güçlü mizah yeteneği.
Hafif entellektüel karakter.
Rahatlık.

Bir İnsanda Hiç Hoşlanmadığım Şeyler

Küstahlık.
Burnu büyüklük.
Samimiyetsizlik.
Kibir.

Onaylamadığım İnsan Davranışları

Dinlediği müziğe göre değerlendirme yapılması.
Sorgusuz sualsiz birilerinin yargılanması.
Konuşanın dinlenmemesi.
İnsanların küçük görülmesi.
"Özenti" tavırlar içinde bulunulması.
Bilmeden bir şeyler konuşulması.

Kendimle İlgili Bir İtiraf

Toplumsal sınıflaşmayı destekleyen bir insanım bazen.

İnsan İlişkileri ve Ben

Halen kendime uygun arkadaş bulduğumu söyleyemem. Standartlarımı yüksek tuttuğumdan değil. Bana benzemediklerini farkediyorum.
Çevremdeki herkese içten içe güvensizlik besliyorum.
Yeni bir ilişkiye başlamaya cesaret edemediğim için hep yarıda bırakıyorum.
Benimle insan ilişkileri hakkında kendisi hakkında derin muhabbetlere girebilen insanları hayatımın her alanına dahil etmek istiyorum.
Çok konuşurum. Bazen bundan şikayet ederler. Bazen de hiç konuşmam. Bundan da şikayet ederler.
Tepkimi hemen gösteririrm. Affedici bir yapım var çoğu zaman. Ama bazen çok acımasız olabilirim.

'İdeal Arkadaş'ta Neler Ararım?

Eğlenceye açık olmalı. İçi geçmiş gibi oturmamalı.
Hadi! diyince Hadi! diye karşılık vermeli.
Anlayışlı ve sabırlı olmalı.
Bende rahatsız edici bir şey varsa anında uyarmalı.
Kötü hissettiğim zamanlarda bana destek olmalı.
Derin düşünebilmeli.
Beni iyi tanımalı.
Ortak zevklerimiz olması şart değil, yeter ki birlikte bir şeyler yapıp, değişik tecrübeler kazandıralım birbirimize.

'İdeal Erkek'te Neler Ararım?

Yumuşak kalpli ve anlayışlı olmalı.
Beni özgür bırakmalı. Sahiplenmeli, fakat hayatımı ele geçirmeye kalkmamalı.
Yabani olmamalı. Rahat davranmalı. Çekingen olmamalı.
Eğlenceli olmalı.
Her duruma uyum sağlayabilmeli.
Kocammış gibi değil, her şeyden önce en yakın arkadaşımmış gibi olmalı.
Fiziksel özellikleri en sona bırakırım. Yok sarışık olsun mavi gözlü olsun diye fantezilerim yok benim. Boy ve beden bakımından benden biraz iri olsa bir de temiz bir yüzü olsa makuldür bence.

Bu listeleri niye yaptım bilmiyorum. Ama bence iyi oldu. Mutlaka atladıklarım vardır gerçi ama hadi neyse.

fit hazal.

2009-06-08T09:56:00.008+03:00

Eveett.. Artık ben uykucu bir insan değilim. Olmıycam da. Bu sabah erkenden kalktım. (8.00) Bir adet muz yedim. Bir gazla eşofmanlarımı giyip yürüyüş yapmaya diye çıktım evden. Nitekim başarılı olduğumu da söyleyebilirim hani. Yeni uyanmış olduğum için bacaklarımı bile kıpırdatamıycam sanıyordum fakat bence performansım çok iyi. 1 saat tempolu yürüdüm. Hatta son turda koştum bile :p ( Bir tur 300 m. )

Eve geleli bir 30-45 dk falan oldu. Terim kurudu. Sanırım bu kötü bişey. Birazdan gidip duş alayım bari. Kahvaltı da yapmam lazım ama canım istemiyor. Bakıcam artık. Ama işin güzel tarafı kendimi çok iyi hissediyorum. Çok enerjik böyle. Bıraksanız Çin'e kadar koşarım belki. O yüzden bunu her sabah yapmalıyım diye karar verdim kendi kendime. Spor cidden faydalı bişeymiş sanırım. Burdan bunu anladım.

O zaman ne diyoruz efendim, sağlıklı bir yaşam için spor yapalım. Evet evet işte bu!

Fakat aklıma takılan şudur ki, kahvaltımı yürüyüşten önce mi yapmalıyım sonra mı?.. İşte bu çok düşündürdü beni.

başarısız bir muffin ve de puding girişimi.

2009-06-06T17:06:00.002+03:00

Aslında fotoğraf çekmiştim, onları ekleyip başka da yorum yapmayacaktım. Ama içim rahat etmedi. Bu kadar da rezil etmemeliyim kendimi diye düşündüm.
Neden mutfakta bu kadar kötü olmak zorundayım?

Teri Hatcher

2009-06-06T14:11:00.004+03:00

Desperate Housewives dizisinde Susan Mayer karakterini oynayan Teri Hatcher aşığı olduğumu bugün burada itiraf ediyorum.

Dizide bütün şanssızlıkların onu bulduğu, sakar, hep bir panik halinde fakat çok sevimli bir tiplemedir Susan. Belki de Hatcher'ı bana sevdiren de Susan Mayer'dı.
Bu yüzden olsa gerek hiçbir bölümünü kaçırmadan izliyorum diziyi.

Resimlerini de ekliyim de ölümsüz olsun :p

vur diyince öldürmüşüm.

sisler bulvarı diye bi yer varsa şayet, gidip orada yaşamak istiyorum.

2009-06-06T12:22:00.002+03:00

SİSLER BULVARI

elinin arkasında güneş duruyordu

aylardan kasımdı üşüyorduk

ağacın biri bulvarda ölüyordu

şehrin camları kaygısız gülüyordu

her köşe başında öpüşüyorduk

sisler bulvarı'na akşam çökmüştü

omuzlarımıza çoktan çökmüştü

kesik birer kol gibi yalnızdık

dağlarda ateşler yanmıyordu

deniz fenerleri sönmüştü

birbirimizin gözlerini arıyorduk

sisler bulvarı´nda seni kaybettim

sokak lambaları öksürüyordu

yukarda bulutlar yürüyordu
terkedilmiş bir çocuk gibiydim

dokunsanız ağlayacaktım

yenikapı'da bir tren vardı

sisler bulvarı'nda öleceğim

sol kasığımdan vuracaklar

bulvar durağında düşeceğim

gözlüklerim kırılacaklar

sen rüyasını göreceksin

çığlık çığlığa uyanacaksın

sabah kapını çalacaklar

elinden tutup getirecekler

beni görünce taş kesileceksin

ağlamayacaksın! ağlamayacaksın!

sisler bulvarı'ndan geçtim sırılsıklamdı

ıslak kaldırımlar parlıyordu

durup dururken gözlerim dalıyordu

bir bardak şarapta kayboluyordum

gece bekçilerine saati soruyordum

evime gitmekten korkuyordum

sisler boğazıma sarılmışlardı

bir gemi beni afrika´ya götürecek

ismi bilmiyorum ne olacak

kazablanka´da bir gün kalacağım

sisler bulvarı´nı hatırlayacağım

kırmızı melek şarkısından bir satır

lodos´tan bir satır yağmur´dan iki

senin kirpiklerinden bir satır hatırlayacağım

seni hatırlatanın çenesini kıracağım

limanda vapurlar uğuldayacak

sisler bulvarı bir gece haykırmıştı

ağaçları yatıyordu yoksuldu

bütün yaprakları sararmıştı

bütün bir sonbahar ağlamıştı

ağlayan sanki istanbul´du

öl desen belki ölecektim

içimde biber gibi bir kahır

bütün şiirlerimi yakacaktım
yalnızlık bana dokunuyordu

eğer sisler bulvarı olmasa

eğer bu şehirde bu bulvar olmasa

sabah ezanında yağmur yağmasa

şüphesiz bir delilik yapardım

hiç kimse beni anlıyamazdı

on beş sene hüküm giyerdim
dördüncü yılında kaçardım
belki kaçarken vururlardı

sisler bulvarı´ndan geçmediğin gün

sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm

yağmurun altında yalnızım

ağzım elim yüzüm ıslanıyor

tren düdükleri iç içe giriyorlar

aklımı fikrimi çeliyorlar

aksaray´da ışıklar yanıyor

sisler bulvarı ayaklanıyor

artık kalbimi susturamıyorum

Attilâ İLHAN

kaçımız postacıdan mektup bekledik ki?

2009-06-06T11:55:00.004+03:00

Bu şarkı Beatles'ın en keyifli şarkılarından biri. Ama benim içimi kıpır kıpır yapan şarkının melodisi değil, işlediği konudur. Kız arkadaşı çok uzakta olan bir adamın postacıyı her gördüğünde onu durdurması, mektup olup olmadığını sormasıdır şarkının senaryosu. O kadar hoşuma gidiyor ki.. O kız olmak istiyorum adeta. Ben eski zaman aşıkları olacak bir insanmışım meğer diyorum her dinlediğimde. O zamanlar aşklar daha sadakat dolu, daha tutkuluymuş diye düşünmüyor musunuz siz de?

Bakın şarkıdan sözler yazayım da siz de havaya girin, siz de özenin :)

wait, oh yes, wait a minute mister postman
wait, wait mister postman

mister postman look and see
you got a letter in your bag for me
i been waiting such a long time
since i heard from that girl of mine

there must be some word today
from my girlfriend so far away
please mister postman look and see
if there is a letter, a letter for me..

i've been standing here waiting mister postman
so patiently
for just a card or just a letter
saying she's returning home to me

..

diye devam ediyor. İçim ısınıyor yine. Mutlanıyorum.

sanki.

2009-06-05T22:06:00.005+03:00

Çok bunalıyorum blog. Çok..

Ama beni üzen bundan başka bir şey söyleyecek gücü kendimde bulamamam. Cümle kuramıyorum sanki. Sanki iki kelimeyi biraraya getiremiyorum. Düşünemiyorum sanki. Sanki beynimde solucanlar varmış da kemiriyolarmış beni gibi. Uyuşuyorum git gide. Kafam karışık.

Bi reklam var. Burası Fish'in Hayaller Fabrikası diyor. Hepimizin hayal fabrikaları vardır. Ama hiçbiri Fish gibi değil dimi? Benim hayallerim sanki suyun içindeki fishler gibi. Sudan çıkarınca şapşala dönüyor ve ölüyor. Öyle işte. Belki de sadece şu an öyle hissediyorum, karamsarım sanki biraz. Ama ne farkeder ki?..

İsterseniz şımarık bi çocuk gibi mızırdanıyor diyin. Öyleyim zaten şu an. Ama çok çaresiz hissediyorum kendimi. Elim kolum bağlı gibi. Zihnim o kadar meşgul ki.. algılarımı yitiriyorum sanki.

Hayal kurmak bana zor geliyor. Çünkü kendimi öylesine inandırıyorum ki hayallere, sanki ertesi günü alışveriş merkezinde bir arkadaşınla buluşma planı yapmışım gibi hissettiriyor. İnandırıyorum kendimi hayallere, kapılıyorum.
Sonra karşılaştığım şey hayalkırıklığı oluyor.. Ayağım kaymış da yüksek bir yerden düşüyormuşum gibi aynen. Zaten bir kere bu duyguyu tattıktan sonra bir daha yanaşamıyorum hayallere.

Bir arkadaşım, benim için önemli bir yeri olan arkadaşım, hayallerimden asla vazgeçmemem gerektiğini söyler durur. Onlarsız yaşayamazmışız. Amacımız kalmazmış. Öyle diyor. Bazen mantıklı geliyor. Yine böyle geleceğimle ilgili güzel güzel hayaller kuruyorum falan. Ama sanki bir balonmuşçasına patlıyor hepsi bir bir, patlatılıyorlar ya da.

Ben hayal kurduğumda mutsuzum blog. Ama hayalsiz yaşadığımda da mutsuzum.

Ben mutlu olmak istiyorum blog.

İğrenç bir yazı oldu..

karadeniz ağzından hoşlanmıyorum ya. çok itici geliyor.

2009-06-05T18:13:00.007+03:00

Şimdi Aşk-ı Memnu'nun tekrar bölümleri varmış Kanal D'de. Balıkçı adam evdeki hizmetliye aşık olmuş mektup falan yazmış. Adam da Laz. Mektubu okumasını falan dinletiyolar. Yurdum insanı falan demiyorum kulağım tırmalanıyo valla.

Hem onlar da benden hiç hoşlanmıyomuş gibi hissediyorum.

Niye öyle ki?..

2009-06-05T18:10:00.001+03:00

uykusuzluk çekiyorum gözlerim mosmor.

ne söyliyceğini bilmeden 'yeni kayıt' şeyine basmak.

2009-06-05T08:45:00.002+03:00

Evet. Adeta şaşkına döndüm bomboş sayfayı görünce. Ama napıyım çok canım sıkılıyor. Dün de tam bi şey söyliycem başka bi şey oluyor unutuyorum. Taslaklarıma bi milyon tane 'bugün' kaydetmişim. Sonra şimdi düşündüm de düne ait hiçbişey hatırlamıyorum ben. O yüzden sildim bütün 'bugün'leri.

Ama bugün, yani şimdi, yazabilirim. Zaten bugün daha yeni başladı. Yazacak pek bir şey yok. Saat (sabahın mı denir gecenin mi denir) 3'ünden beri her yarım saatte bir uyandım. Ama bazen 20 dk olduğunu da farkettim. Uykulu halimle bile 20 dk geçtiğini hesaplayabiliyorum ben. Zaten uykuluyken daha bi zeki oluyorum bunu farkettim ben. Bir telefon geldiğinde falan söylemek isteyip de söyleyemediğim şeyleri çok rahat söylüyorum. Ya da çok zekice bir laf söylüyorum karşıdaki kalıveriyor öyle. Sarhoş gibi yani. Ama sarhoşken çok daha farklı oluyorum, onu da sonra anlatırım.

Şimdi benim eski blog'umdaki yazılar gitti diye çok mutsuzum ben. Bazı yazılar vardı, onlar olmadan kendimi bir hiç gibi hissediyorum. Blog'umu şu an sadece 2 kişi izliyor. Sanki onlara rezil olmuşum gibi. Ne biliyim. Şey diyesim geliyor onlara "Bakın, siz okudunuz gördünüz beni ama, ben aslında öyle biri değilim, azcık daha okuyun tanırsınız beni seversiniz, valla!" diyip şirinlik yapmak istiyorum. Sanırım yaptım da.

Az önce küheylan blogu okudum. Yeni doğan bebeği olan ailelere tebrik etmeye gidildiğinde onlara ne söyleyeceğini bilmiyorum diyor. Düşündüm de. Cidden ya. Bişey söylemek mi lazım? Hiç de bebek kutlamaya gitmediğimi farkettim. Sadece bir kere komşumuzun bebeği olmuştu. Annem gitmişti. Ben de o gün anahtarımı evde unuttuğum için dönüşte oraya girmek zorunda kalmıştım. Bebeği gösterdiler bana. Abıdubu diye seviyo falan herkes. Ama ben hiç sevmemiştim. Buruşuk buruşuk böle bi tuhaf bakıyor. Zaten sordular nasıl falan diye buruşuk dedim. Sonra annem koşa koşa anahtarı getirdi bana. Kesin içinden biz bu kızı nasıl yetiştirdik böyle demiştir. Ama belki de önemsememiştir o kadar.

Sabah koşusuna çıkmak istiyorum. Söylerken çok artist oluyor. Ama çok üşeniyorum inanın. Aslında koşsam fena olmaz. Hani yaz geliyor formda kalalım muhabbetleri falan. Ama cidden çok üşeniyorum ya. Annem Nestfit'leri yemeye başladı. Ben hala Burger King'e gidip göbek kaşıyorum. Zaten 3 kilo almışım. Dehşete kapıldım aslında. Ama çok üşeniyorum onları vermek için bişeyler yapmaya. O yüzden çaktırmadım.
Babannem diyor ki kızım sen gençsin daha veriverirsin. İyi dedim ben de işime geldi.

Tatil yapmak istiyorum. O kadar stresli bir sene geçirdim ki ciddi anlamda ihtiyacım var aslında buna. Ama annem de kendini terbiye etmelisin, geleceğinin bir planını yapmalısın, kendine hedef belirlemelisin diye tutturmuş başka bişey duymuyor. Zehir edicek yaz tatilimi. (genelde yaptığı gibi) Öyle ki, babamın olmadığı bir akşam anneme karşı büyük sevgi doldum ve gittim onun yatağında yattım sarıldım böle tüm gece ona. Sabah yine aynı bugün gibi huzursuz bişekilde erkenden uyanmıştım. Tavanı seyrediyodum. Annem de hotur hutur uyuyodu. Birden gözlerini açtı. Ben senin geleceğini hiç parlak görmüyorum da ders çalışmıyosun da amaçsızsın da bilmemne bilmemne kriz geçirdi ayaküstü. Sonra uyumaya devam etti.

Ailece psikolojik destek almamız gerektiğine inanıyorum.

Zaten bir haftadır hastayım. Ne böyle yaza girerken hasta olmak falan demeyin. Benim miktoplarımın periyodik düzeni var. Bi şubat tatiline girerken, bir de yaz tatiline girerken uyanıyorlar beni harcıyolar. Sonra tekrar uyumaya devam ediyorlar diğer bir resmi tatile kadar.

Tıpkı annem gibi diymii?..

şimdi işin etik boyutunu tartışmayalım

2009-06-02T23:27:00.010+03:00

eski sevgilinizin günlüğünü okusanız

size hala aşık olduğunu öğrenseniz

siz de etkilenmez misiniz?

whenever i want you around yeah..

1 Haziran

2009-06-01T23:29:00.004+03:00

Bugün babamın doğum günüydü. Ne yalan söyliyim keşke bugün olmasaydı dedim. Babamla aramız genelde iyi değildir gerçi ama şu günlerde epey kötüydü durum. Ve haklı sebeplere de sahiptim.
Onun için kötü olsa gerek soğuk bir öpücükle doğum günü kutlaması almak.
İnanın benim için de kötüydü bu.
Keşke babamı sevebilseydim.

öğlen sıcağında yağlı yağlı tavuk ve patates kızartması eşliğinde koca bir bardak kola içip göbek kaşımak.

2009-06-01T20:10:00.004+03:00

Burger King'e gittim bugün. Ben cidden seviyorum orayı ya. Bi de barbekü sosu çok güzel oranın. Öyle marketten aldıklarım gibi falan değil. Mevzu şu ki çok uzun zamandır gitmemişim Burger King'e. Kışın falan da pek gitmedim sanırım. Şööyylee bi oturdum hapur hupur yedim yemeğimi. Kolamın son yudumunu da içtim. Arkama yaslandım. "Ohh" dedim yaa. "Ohh!"
Seviyorum Burger King'i.

bebeyim

2009-05-30T02:14:00.003+03:00

bilmelisin ki,
yalancıyım ben bazen.
ve bazen hiç suçluluk duymuyorum.

ölüm de hayatın bir parçası

2009-05-29T23:42:00.005+03:00

- Neden ölüyorsun anne?

- Sıram geldi. Aaa hayır.. Sakın korkma bitanem. Ölüm de hayatın bir parçası.

(Forrest Gump)

Ölüm'le ilk kez tanıştım bu gece. Küçüklüğümden beri tanıdığım herkes hala etrafımdaydı bu geceye kadar. Yaklaşık 15 dakika öncesine kadar sevdiğim sevmediğim herkes nefes alıp veriyordu. Ta ki babamın telefonu çalana kadar..
Şimdi nasıl konuşacağımı bile bilmiyorum. 15 dakika önce bu bilgisayar başında zaman geçiriyordum. Telefon geldi ve ben öylece bakakaldım.. Yaptığı bir şeyden dolayı tavır aldığım babam bana seslendi. En soğuk halimle "Ne oldu?" dedim.
"Hüseyin Enişten rahmetli olmuş kızım.."
İnanamadım..
Ne biliyim şaka gibi de değil. Gerçek gibi de değil. Rüya gibi sanki.
Bilemiyorum ki..
Bu hayatımda ilk kez duyduğum bir cümleydi. Kalbim hızlanmaya başladı. Kavramaya çalışıyordum hala o cümleyi. Oturma ihtiyacı hissettim. Elimi yüzüme götürdüm. Hüseyin Eniştem'i en son gördüğüm günü hatırlamaya çalıştım istemsiz olarak.
O gün Hüseyin Eniştem vardı.
Bugün yok..
Ölüm çok ürkütücü gelirdi bana.
Bir anda olup bitiverdi sanki şimdi.
Çok tuhaf.. Tarifsiz bir şey bu..

Ananem hasta benim. Hep yakında öleceğini düşündüğüm için nasıl hissediceğimi, ağlayıp ağlamayacağımı merak ediyordum. Ağlamazdım herhalde diyordum. Ne kadar şey paylaştık ki onunla..
Şimdi babamın teyzesinin eşi öldü diye ağladım. Ama sessizce süzüldü yaşlar gözümden. Hiçbir şey söylemedim. Onun da öleceğini biliyordum. O da ananem gibi hastaydı. Ama ağladım işte yine de..
Sonra geçti. 15 dakika sonra yeniden bilgisayarımın başına geçtim.
Hayat devam ediyor işte..
Ne kadar ürkünç değil mi?
Ölüm de hayatın bir parçasıymış öğrendim.

say it for me say it to me

2009-05-29T21:30:00.002+03:00

hava kararır. özenle sakladığın gizlediğin duygular birden parlamaya başlar. çok da önemli değildir konuşulanlar. zaten konuşacak bir şey yoktur, konuşmazsın. şaşırırsın bir yandan. susarsın ama. müziğin ritmine kapılmışsındır zaten. hava serinler. hafif hafif titremeye başlarsın. müzik çok anlamlıdır. anılarla yüklüdür çünkü. bir şeyler hatırlatır ille. sadece müzik dinlemezsin o an; yaşarsın..
tekrar..
tekrar..
yeniden seversin.. ve sonra yeniden nefret edersin..
sonra kaldırırsın kafanı, "bu adam kim?"
..
ellerin ellerine çok yakındır. küçücük bir hareketle birleşicektir onlar. ve birleştiği an bir daha çekemeyeceğini bilirsin..
aniden bir rüzgar eser, irkilirsin
iki elini de uzaklaştırırsın uzaklaştırabildiğin kadar..
saat zaten geç olmuştur, evine dönmek üzere kalkarsın ayağa
sorular vardır aklında aslında. sormak istersin bir heyecanla. ama cevap alamayacağını bilirsin
derin bir nefes alırsın
gülümsersin
dosthane bir öpücük kondurursun bir zamanlar aşık olduğun adamın yanaklarına

şarkı durur
gece biter
..

en sevdiğim yemek enginar galiba ya.

2009-05-28T16:46:00.005+03:00

Yemekteyiz'de bi kız var. Damla mı ne adı. Annem ondan nefret ediyor. 18 saat uyuyormuş hergün. Yani geceleri uyanıkmış, gündüzleri uyuyormuş. Boş vakitlerinde de (!) alışverişe gidiyormuş arkadaşlarıyla.

Bi kere uyandıktan sonra geriye 6 saat kalıyor. Mesela benim saçlarım hemen kirlenir 24 saate kalmadan. Hergün duş alırım o yüzden. Yani yatmadan önce yıkasam saçlarımı uyanana kadar kirlenmiş olur. Uyandıktan sonra duş alması lazım bu yüzden. 6 saat boşsun zaten onda da temiz görün.

E bunun kahvaltı ve akşam yemeği faslı var. Tipine bakacak olursak hiç de günde tek öğün yiyor gibi görünmüyor. Kaç dakika arayla yemek yiyor ki acaba?

Hayır bir de boş vakitlerimde arkadaşlarımla alışveriş yapıyorum diyor. Benim bir alışverişim sabahtan akşama kadar sürer. Karakter bakımından kararsız bir insanımdır. Nasıl alışveriş yapabiliyor 1 saatte. Hem altını çizmemiz gereken nokta burada, "arkadaşlarımla" demesidir. 6 saatlik bir sosyal yaşamla nasıl arkadaş edinebilir ki bi insan? Zaten 20 küsür yaşındaymış işi gücü de yok. Mümkün değil yani komşusuyla falan mı geziyor ki..

Hem öyle dünyadan habersiz habersiz olur mu yaa.. Bunun televizyonu var haberleri var interneti var. Böyle şeylere de vakit ayırmalı bir insan. O şimdi bizim mayınlarımızı toplayacağımızı biliyor mudur kimbilir.. Yarışmadan nasıl haberi oldu o bile şaşırtıcı.

Konuşması da uykulu uykulu zaten. Annem dedi ki kesin yetiştiremiycek. Ne zaman uyanıcak ki falan. Cidden de yetiştiremedi. Hortlak gibiydi, korktum.

Yani bi an çok aklıma yatmıştı 18 saat uyuma fikri. Ama sonra dedim ki, yok. Kafam almadı. Ben 8 saatlik uykumla çok mutlu bir yaşam sürüyorum.

Ha şimdi yazıyı okuyunca ne alaka başlığınla diyceksiniz biliyorum. Ne biliyim işte. Aklıma ilk o geldi, yazdım gitti.

Albert Camus

2009-05-24T10:25:00.002+03:00

Okulda verilen ödevleri hayatım boyunca ciddiye almamışımdır. Bu hiçbir ödevi yapmadım anlamına gelmez ama sonuç olarak tembel bir öğrenciyim ve ödev yapmaya çok üşeniyorum. Haliyle çok isteksiz oluyorum mevzu "ev ödevleri" olduğu vakit..

Fakat ilk kez tebrik ettim cadaloz öğretmenimi. Benden bir felsefe kitabı okumamı istedi.
Felsefeye de meraklıyımdır. Her genç gibi ben de bu işlere kapak atar atmaz Nietzsche tutkunu oldum. Böyle Buyurdu Zerdüşt ve Nietzsche Ağladığında'yı okuduğumda anladım ki bende potansiyel var. Çok yabancı değilim bu konulara. Zaten daha mini mini bir çocukken "Martı" bestlerim arasındaydı hep. Tabi o zamanlar onun felsefeyle ilişiğini anlayamamıştım. Yine de bu Jonathon'a hayran kalmamam için bir neden olamazdı değil mi? Arkadaşlarıma Jonathon ne süper karakter değil mi derdim bana bakarlardı. Ha şimdi siz diyeceksiniz ki senin nerden haberin oldu. Efendim o kadar ukala değilim. Ben de bir tesadüf eseri okudum o kitabı. Eskişehir'de bir kitapçım vardı benim. Hala ordan alışveriş yapmaya bayılırım. Oraya hep böyle entel entel eli yüzü düzgün güzel abilerimizi koyuyorlar. Onlar bütün kitapları biliyorlar. Gık diyosun başlıyor sana kitabın özetini yazarın biyografisini çıkarmaya. Almayınca ayıp oluyor. İşte ben de o güzel abi sayesinde tanıdım Richard Bach ve Hermann Hesse'i..

Herneyse canım abilere nasıl geldiysek şimdi. Asıl mevzumuza dönelim efendim.

Bu ödevi vur diyince öldürdüm ben. Dedim hazır daha zamanım var. Zaten tembel bir insanım. Oturduğum yerden ineklik ediyorum işte fena mı.. Diyereekk Albert Camus'un "Yabancı"sıyla tanıştım. Çok da memnun oldum. Hayatımın güzel kazançlarından biri oldu Albert Camus bana..

Kendisi Fransız bir yazarımız. Yazarımız dedim yalnız dikkatinizi çekerim. Neden dediğimi ben de bilmiyorum. Çok sahiplendim. Veya çok Fransız hissettim kendimi.

Absürdizm akımının öncülerindenmiş kendisi. Fakat o kendisini öyle hissetmemiş. Yani ben hiçbir akımın öncüsü falan değilim demiş. Fakat yine de Varoluşçuluk ve Absürdizm denince söylenen isimlerden biri olsa gerek Albert Camus. En azından ben söyleyeceğim bundan sonra.

Kitabın önsözünde uzuuunca bir yazı vardı. Okurken keyiflendim adeta. Tanrı nın aslında varolmadığını ve bu yeryüzünde yaşayan insanların yaşamının amacını arayıp durmalarının anlamsız olacağını savunuyor. Fakat aynı zamanda intiharın da saçma olacağını, ölmek için de bir sebep bulunmadığını savunuyor.

Ölümle biten bir yaşam saçmadır, evet. Bunda kuşku yok. Ama yaşam ölümle bitiyor diye kapayacak mıyız gözümüzü, yüreğimizin kapılarını bu yaşanılası dünyanın güzelliklerine? Mademki, yaşıyoruz, yaşadığımız sürece mutlu olmaya,sağımızda solumuzda mutluluk yaratmaya bakmalıyız. Mutluluk, bir yerde ve her yerde, hiçbir şey beklemeden dünyayı, insanları sevmektir

Ne olursa olsun, her şeyin anlamsız olduğu, her şeyden umut kesmekgerektiği
düşüncesiyle nasıl kalır insan?.. Her şeyin anlamsız olduğunusöylediğimiz
anda bile anlamlı bir şey söylemiş oluyoruz. Dünyanın hiçbir anlamıyoktur demek,
her çeşit değer yargısını ortadan kaldırmak olur. Ama,yaşamak ve örneğin,
yiyip içmek kendiliğinden bir değer yargısıdır. Ölmeyeyanaşmadığı sürece, insan
yaşamayı seçiyor demektir. O zaman da, görece de olsa, yaşamaya bir değer
veriyoruz demektir. Umutsuz bir edebiyat ne demek olabilir?Umutsuzluk susar.
Kaldı ki susmak bile, eğer gözler konuşuyorsa, bir anlamtaşır. Gerçek
umutsuzluk can çekişme, mezar ya da uçurumdur. Umutsuzluk konuştumu, hele yazdı mı, hemen bir kardeş el uzanır sana, ağaç anlam kazanır, sevgidoğar.Umutsuz edebiyat sözü birbirini tutmayan iki sözdür. Çünkü edebiyat olanher yerde umut vardır

İşte Albert Camus'un hayat görüşü bu. Kitabı okuyup Albert Camus hakkında yazıları okuduktan sonra bir arkadaşımla paylaştım bunları. O da bana Sisifos Deneme'sinden bahsetti. Orada da aynen bunu konu alan şeyler yazıyormuş Camus.

Albert Camus'un hayat görüşü benimkilere çok benziyor. Bu yüzden yakın hissettim sanırım kendimi ona. Sanırım değil evet. Çünkü benim görüşlerimi ifade eden bir filazof bulamıyordum. Gerçi fazla filazof tanıdığımı söyleyemem. Ne de olsa yeni yeni ilgilenmeye başlıyorum. Fakat Albert Camus benim için şu anda önemli bir isim oldu hayatımın geri kalan zamanlarında da sık sık adını tekrarlayacağım.

Albert Camus'un Yabancı'sı ise, hayatta önüne çıkan olaylar karşısında bir yabancı olarak varlığını sürdüren Mersault'u konu alıyor. Kitap boyunca Mersault'un olaylara ne kadar nesnel açıdan baktığını görüyoruz.
Annesinin cenazesinde onun cenazesinin açılmasını, onu son bir kez görmeyi istemez. Cenazede ağlamaz, kederlenmez. Aksine içinde hep havanın ne kadar sıcak olduğunu söyler durur.
Kız arkadaşından intikam almak için Mersault'tan yardım isteyen Raymound'un isteğini kabul etmesini şöyle anlatır: "Onu memnun etmemek için bir sebebim olmadığından Raymound'u memnun etmek istedim."
Onu sevip sevmediğini soran sevgilisi Marie'ye de şu cevabı verir: "Bilmiyorum. Hiç düşünmedim. Ama muhtemelen sevmiyorumdur."
Dini inançları yoktur. Dini ayinlere katılmak istemez. Ölüm infazından önce papazın gelip ruhunu huzura erdirmesini reddeder.

Böyle bir karakterdir Mersault. Kitabı anlatmak istemedim burada. Hem benim için asıl önemli olan Mersault'tu. Epey yazdım zaten. Şimdi gidip yemek yiyim. Karnım çok acıktı.

Albert Camus okuyun efendim;
Albert Camus okuyun
Albert Camus
okuyun lütfen
okuyun
okuyun
..

demophobia denirmiş kalabalık fobisine. bunu ben uydurmadım.

2009-05-24T10:19:00.002+03:00

Efendim ben korkunç paronayaları olan bir insanım. Bunu bugün bir kez daha anladım.Hastalıklı takıntılarım var bir kere. Tuhap sapkınlıklarım var. Bazı zamanlar oluyor gerçek bir psikopat gibi davranıyorum.
Başka başka.. Fobilerim var cins cins. Benim uydurma fobilerim. İsimlerini ben koyuyorum yani.
Mesela ben kalabalık yerlerde durmaktan nefret ederim. Çünkü hep çığlık atasım gelir. Durduramam kendimi. Aaaooeeeaarrrggghhhh!! diye sesler çıkarırım bir yerden sonra, dönüp bakarlar. Sonra ondan rahatsız olurum. Sonra o kalabalıkta yere çöküp oturmak isterim. Engelleyemem. Tabure falan olur ya ananemler kapının önünde çekirdek çitlerken oturuyolar ona. Ondan isterim aynen. İnsan asil doğar efendim. Böyle bir ananeyle asil olma ümidim falan yok benim. Oturuveririm tabureye valla, hiç affetmem.
Alışveriş merkezlerinde falan hiç dolaşamıyorum huzurlu huzurlu. Gerginleşiyorum. Hemen tenha bir yer arıyorum. İnsanlar üstüme üstüme geliyor sanki. Çarşıdan hele nefret ediyorum. İnsanları sayarken yakalıyorum bazen kendimi. Yüzlerce insan görüyorum ben bir günde. Bu çok rahatsız edici. Bomba patlamasından çok korkuyorum ben.
Geçen gün çıktım dışarı. Çünkü çok makarna istemişti canım. Aslında makarna istediğimden çıkmadım. Hatırlamıyorum neden çıktığımı ama makarna çok güzeldi. Ben de temamın makarna olmasını uygun gördüm.
Böyle kapalı çarşı sanıyordum ben orayı hep ama değilmiş galiba. Ama olabilir de. Aslına bakarsanız çok da önemli deil. Ordan geçmek zorundaydım. Büyük bir kalabalık vardı. Nefes alamadım. Aaaooeeeaarrrggghhhh!! diye bağırmış olmama rağmen kimse dönüp bakmadı bile, düşünün ne kadar kornunç bir kalabalık. Kalp atışlarım hızlandı.
Sandım ki biri silahını çıkarıp ateş edicek ve o kurşun da bana denk gelicek. Telefonumun şarjı bitmişti, aileme kim nasıl haber verir hep bunları düşündüm. Arkadaşım güldü bana. Çok darıldım.
Neyse ki bitti o kalabalık. Sonra ben bi nefes alıyım dedim. Aldım nefesimi. Makarnacıya gittim sonra. Makarna çok güzeldi.

insanın arkadaşlarını beğenmeme semptomu

2009-05-24T10:16:00.001+03:00

Yaradılış bakımından yalnız yaşamaya müsait bir canlıyım sanırsam. Ukalalıktan, kendimi beğenmişliğimden falan değil. Kimseyi kendime layık göremiyorum ben ya. Hayret bir şey. İstediğim kriterlerde bir adam dolanmıyor etrafımda. Uzun bir liste de değil hani bir insanda aradıklarım. Ne mi arıyorum? Bir kere güven verici olmalı ki bunu her kim olursa arar. Şöyle hadi kalk şunu yapalım dediğimde mızmızlık etmeyecek. Aklına gelebilecek her konuda sohbet edebilecek. Karşı cinsle olan problemleri dünyası kararmış gibi anlatmayacak. Sorumluluk sahibi. Diksiyonu düzgün, prezentabl bir arkadaş istiyorum. Çok mu? Söyleyin bana çok mu?

Yahu kırk yılın başında lunaparka gitmişiz böyle ranger a falan binelim eğlence olsun diyorum. Zar zor ikna ettim söylene söylene bindiler. Biletçi amca biletimizi almayı unuttu, biletler elimizde kaldı. Hadi bi daha binelim dedim de binmediler ya. Ne kılıksız insanlar var çevremde. Bilet de elimizde patladı. Keşke hiç para vermeseymişiz madem. Bir konser olur gidelim derim ayh uyh derler. İçi geçmiş herkesin. Nedir bu kardeşim?! Hele hele bir şey var ki, belki de iki, illet olurum! Böyle bak aklıma gelince bile tüylerim diken diken oldu. Yüksek ses! Çevremdeki insanların %92'si alçak ses hatta onu geç normal ses tonuyla konuşma kültüründen yoksun insanlar. Nasıl rahatsız oluyorum anlatamam. Bir de, bunu özellikle her yerde ön plana çıkmaya çalışan en yakın arkadaşım yapıyor, ne zaman biriyle konuşsam araya giriyor laf bölüyor. Bir dakika dediğim zaman da küsüyor falan. Çocuk gibi tripler falan.

Hadi bunlar basit şeyler geçtim diyelim ama derdimi sıkıntımı anlasalar bari içim yanmıycak. Kesinlikle anlatamam herhangi bir problemimi onlara. Çünkü farklılar, çok farklılar. Kalabalık içinde yalnız bir insanım ben. Öyleyim evet gocunmuyorum. Böyle başımı alıp gitmek istiyorum bazen. Terketmek istiyorum bu şehri. Her şeyi. Herkesi.

Valla.

of

2009-05-24T10:15:00.000+03:00

insanın sindirim sisteminin tembel olmasının nasıl bir şey olduğunu bilir misin sen?
ben bilirim.
düşmanım yaşasın inşallah.

Yeni Bağımlılık: Jason Mraz. Şeker tadında parfüm kokusu duymuşsasına.

2009-05-24T10:07:00.002+03:00

Profilimde yer alan "Favori Müzikler" bölümüne sadece dinlediğim isimleri yazdım. Ama bloglarımda paylaştığım parçalar çok daha, hatta çok çok daha farklı tarzda şarkılar. Bunu az önce Jason Mraz'a aşık olmadan önce farkettim. İşte zamane sorunu.. Kalbimde Beatles aşkıyla yanıp tutuşsam bile zaman zaman ben de popüler kültürün "sarışınlarına" kaptırıyorum gönlümü. Fakat şunu bilmelisiniz ki, bunlar yalnızca geçici heveslerden ibarettir. İçimdeki Beatles sevdasını, Pink Floyd tutkusunu hiçbir şeye değişmeyeceğim. Buradan gerekli açıklamalarımı da yaptıktan sonra asıl mevzuya iç rahatlığıyla geçebilirim.

MTV izliyordum az önce. Çoookk uzun bir süredir radyolarda sesini duyduğum Jason Mraz'ın şeker tadında parçası "Lucky" vardı. Klibi ilk defa izlemeyi geçtim Jason Mraz'ı daha ilk kez görmüştüm hayatımda. Çok tatlı bir ses tonu var yalnız. O şarkı söylerken siz ılık yaz gecelerini, ilk öpüşmenizi falan hatırlıyorsunuz istemsiz olarak.

Buyrun arkadaşlar dinleyin izleyin. Gömlek giyince ne kadar yakışıklı göründüğüne de dikkat etmeyi unutmayın.

2009-05-24T10:01:00.002+03:00

dans eden erkek hoştur sempatiktir severim ama kıvıran erkekten oryantel yapan erkekten tiksiniyorum.
TİKSİNİYORUM!!

Tıpkı High School Musical tiplerine benziyordu. Sizce de öyle değil mi?

2009-05-24T09:42:00.003+03:00

Bir Eurovision krizini daha atlattık..
Ben atlattım ama Hadise henüz atlatamamış görünüyor. En son haber izlemek üzere televizyonu açtığımda çok sitemkar gördüm kendisini. O zaman biz de seneye şirin mi şirin bir kızımızı gönderelim nasıl şarkı söylediğine bakmadan diyor. Ehh bir bakıma haklı da. Ama yakışmamış yani öyle orda burda söylenmek. Olan olmuş artık. Sen böyle yarışmadan önce hanım hanımcık oturup dedenle sohbet et; şimdi de kazanamadık diye küs. Daha da katılmam demiş bir de.
HA HA!! Katılma yaaa.. Şahsen ben değişik olmasından yanayım. Rockçısı, ateisti, türkücüsü dansözü.. Ne varsa denedik. Yılmayız da. Ahahahaa. Seneye şöyle Atademirervari birini çıkarsalar da eğlensek.

Herneyse.. Gelelim yarışmaya..

Yarışmanın birincisi malum, Norveç, Alexander Rybak.. Sakalları bile terlememiş genç kardeşimizin. Pek şeker oluyor gülünce falan. Burnunu sıkıp göbeğini kaşıyası geliyor insanın. Ama refleksler açısından bu ikisinin aynı anda yapılması ne kadar mümkündür onu bilemem.

Mümkün demişken.. Yarışmayı izlerken bu çocuk çıkınca dedim ki ona televizyona eğilip: "Hiç şansın yok hiiiççç.." Aradan 1 saat bile geçmedi bir baktım aldı başını gidiyor. Hiç ikinciliğe bile düşmedi. Hayret bir şey dedim. Hayret bir şey ama gerçekten. Çoluk çocuk..Zaten kaşlarına sinir oldum. Simsiyah. Saçları sapsarı. İğrenç dedim. Gossip Girl'deki bir çocuk vardı ona mı benzetsem High School Musical'daki çocuğa mı benzetsem karar veremedim bir türlü.
Şarkılarını pek beğenmedim açıkçası. Ama kemanlar hoşuma gitti. Geleneksel müziklerindendi, belli. Şarkının başlarında çocuk konuşur gibi söylüyor bir de kaşını gözünü oynatıyor ya ben ona taktım. Kötü değildi aslında ama birinci olacak kadar mükemmel de değildi açıkçası. Hele de puan rekorunu kırmasına hiç gerek yoktu. Öyle aman aman bir şarkı değildi ama olsun. Bu işler böyle.. Oldu bitti artık.

Benim favorim Azerbeycan'dı. Hani kardeş ülke falan diye değil. Şarkıyı dinlerken keyif aldım. Bi de hani kız da çok hoş bir kızdı. Pek beğendim. Biz ailece severek dinledik Azerbeycan'ı. Keşke o birinci olsaymış dedim içimden hep.
İzlanda'yı da beğendim, ki yarışmanın ikincisi zaten İzlanda oldu. Yohanna'nın sesi de kendisi de pek güzeldi. Şarkıları da kaliteliydi. Slow parçaların da ilgi toplayabileceğini görmüş olduk böylece.
Ukrayna yarışmada 12. oldu, pek üzüldüm. Neden bilmem ama beğendim ben onları da. Kareografileri çok iyiydi bana kalırsa. Sahnede çok iyilerdi. Biraz erotik olmuş gerçi ama zaten şarkı da bunu gerektiriyordu ritmi bakımından. Onlar da gönlümün ilk 8'i arasındaydı ama hadi neyse.

Vee.. Hadise! Hani çok milliyetçi olduğumdan falan değil ama isterdim 1. olabilmeyi. Seneye yarışmanın bizim ülkemizde yapılmasını falan. Daha bi izlenesi olurdu. Ama zaten olmayacağını biliyordum. Yarı finaldeki gibi Hadise yine kötüydü. Kırmızı hiç hoş olmamıştı. Hele o kıyafeti berbattı. BERBATTI! "Dansöz kıyafetinin dejenere olmuş hali" diye okumuştum bir yerde, kesinlikle öyle! Tam bir Arap ülkesi imajı verdik. Çok yanlıştı. Yılbaşında sahnede üzerinde olan kot pantolonla bile daha hoş görünüyordu Hadise. Şöyle hoş spor bir şortla çıkabilirdi. Üzerine de kısa bir bluz, bikini üstü gibi bir şey de olabilirdi. Daha modern görünürdük en azından. Kırmızı kırmızı çingene gibi de sırıtmazdık. Şarkımız iyiydi, fena değildi. Başarılı bir şekilde atlattık yarışmayı. Hadise iyi bir tercihti Eurovision için. Ama o da isyan etti, daha da katılmam dedi. Bakalım kim temsil edecek bizi gelecek sene.. Bakalımm..
Puanlamalar da çok dandikleşti ya hadi neyse..

Gecenin sonunda Bosnia-Herzegovina demekten büyük keyif aldığımı farkettim. Bunu da söylemeden geçemeyeceğim.

****

Bu yazı eski blogumdan bir yazıydı. Yarışmanın ertesi günü yazmıştım. Mail'ime geldiği için bazıları hala elimde. Fırsat buldukça yazmaya çalışacağım oradakileri de.

****

Şimdi Azerbeycan'ın diskalifiye olma ihtimali var. Ermeniler'e giden oyları mı kapatmışlar ne, öyle söylemler var. Eğer doğruysa biz yarışmanın 3. olacağız. Bi Düm Teka'yla harikalar yarattık valla. Hiç beklemiyordum.

A bir de Yalın ve Alexander çekişmesi var şu sıralar. Yalın'ın Bit Pazarı diye bir şarkısı varmış. Benziyormuş falan. Yalın'ı da hapse tıkabilirlermiş. Valla dinledim gördüm. Gayet de benziyo. Önce kim bulduysa diğerini versin mahkemeye. Emeğe saygı değil mi efendim..

..

2009-05-24T09:38:00.001+03:00

dün eski bir arkadaşımın doğum günüydü
o zamanlar yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmezdi
şimdi ise kırk yılda bir görüşüp "ne günlerdi be" diye anarız o günleri
bazen pişman oluruz
sözler veririz birbirimize
bu dostluğu nasıl kaybedebildik diye şaşarız öyle
sonra yine eski ayrı dünyamıza geri döneriz
dün çok duygulandım
tekrar öyle birarada olmayı ciddi anlamda isterdim
duygusal bir doğum günün kutlu olsun mesajı gönderdim
süssüz, sade, uzun ama içtendi
fazlasıyla içtendi
o da duygulanmış olucak ki aynı şekilde cevap gönderdi
süssüz, sade, uzunca ama çok içten
seni kaybetmek istemiyorum dedi
bizim hatamız dedi
bi daha lütfen böyle olmasın dedi
olmasın dedim..
sözler verildi
ağlaşıldı
ve eski ayrı hayatlara geri dönüldü
..

bloguma ismini veren şiir

2009-05-24T09:30:00.002+03:00

ARTI SONSUZ

yağmurun yerden göğe yağdığı
bu gece yasak bölgedeyim
büyük çingenelerin çaldığı
kaçak silahların içindeyim
sevişmek kapısının kapandığı

bir nabız yoklar ki daima
hızlı bir nabız yoklar elim
öpüştüklerim hırsızlama
çirkin bir ağızda dişlerim
bir bıçak değer dudağıma

gök yarıldıkça şimşeklerden
soğuk aynalarda kilitliyim
tırnaklarımdaki elektrikten
su gibi erir iliştiklerim

kıvılcımlar uçar kirpiklerimden

doğumdan öncesini yaşıyorum
henüz belli olmadı kimliğim
vücudunu arıyor ruhum
bir yerde atomun çekirdeğiyim
bir yerde artı sonsuzum

ATTİLA İLHAN